Sundag 09.09.18 ( - av Vinkel)

Gunnhild og Alex leiar etter ei ny dør til henne i ein bygning som står til nedfalls og Gunnhild lurer på om Alex likar jenter eller gutar.

 

Uhuuu… Kven går i gangane mine og lyser i mørket? Og der… eit hyl… utan at eg har gjort noko for å skremme henne.? Å, det er ein til her, ja…. Ein som vil vere morsom. No går dei opp trappa. Kva vil dei eigentleg her?
Lenge sidan sist det kom nokon. Ikkje så folksomt her som det var på Gloppen Hotel. Eg måtte jo flytte derifrå etter oppussinga. Tenk at dei fjerna rom 301 berre fordi eg likte å skravle litt om kveldane. Jaja, no bur eg her.
Eg får lage litt kulde og banke i veggene, så forsvinn dei vel snart…. Eller vent.. kanskje det er nettopp desse eg har venta på i hundre år? Er det no eg skal få svara som gjer at eg kan kome meg vidare, gjennom "den siste døra" til den andre sida? Eg får høyre kva dei pratar om, så kanskje dette kan vise seg å bli redninga mi.
Livet mitt var ikkje dårleg, så det er ikkje derfor eg ikkje ha funne roen og svevar rundt i desse gangane. Men eg har så mange spørsmål. Spørsmål som plaga meg heilt frå eg var lita til min siste dag. Og for så vidt etter det også.
Dei som høyrde meg om kveldane på Gloppen Hotell, sa at det var ein kvinnestemme som kom ut av veggen. Ja, eg var kvinne den gongen eg levde. Eller var eg? Det er dette som er mitt store, ubesvarte spørsmål. Eg har grubla på det og anaylysert meg sjølv i alle år utan å finne svar. Så korleis var eg? Eg gifta meg aldri. Men var svært forelska i venninna mi – noko eg aldri fortalde henne, sjølvsagt. Eg var grovbygd og sterk. Om eg hadde fått velge, ville eg vore skogsarbeidar og levd eit fritt liv i villmarka. Så då var eg vel ei kvinne som likna ein mann? Eller ein mann som likna ei kvinne? Eg likte jo også å brodere og drikke te av små, fine koppar. Mange kalla meg ei ekte skravlekjerring i godt lag.. Og når nokon vart sjuke, var det alltid meg dei ynskte hjelp og omsorg frå. Kanskje var eg både kvinne og mann?
Slikt kunne ein ikkje snakke om før.
Ungdomane i dag er mykje modigare til å spørje, heldigvis. Men kven kan hjelpe meg å finne MINE svar? Var eg mann eller kvinne – eller ingen av delene!?
«Kanskje du skal finne ut kvifor du absolutt må vite det?».
Hmmm…. Kvifor eg absolutt må vite det? Har aldri tenkt på det på den måten.
Kvifor må eg vite det?
Eg var jo meg.
Det får vere bra nok.
Og hundre år med grubling får vere bra nok det og.
Du skal sjå at akkurat idag fekk eg hjelp til å finne den siste døra.


 
 
:) ;) :D :( :O :P :| :S     

Skapa en gratis hemsida du också!
Cybersite.se skapar du hemsidan snabbt och enkelt med färdiga designmallar